چند پیام زیبا از ذوالنّون مصري
ــ دوست ندارد خدا را، هركه خود را مشهور كند به دوستیِ او. (ص 146)
ــ حق تعالی عزيز نكند بندهای را به عِزّی عزيزتر از آن كه به وی نمايد خواریِ نَفْسِ او را. (ص 149)
ــ بدان كه خوفِ آتش، در جنبِ خوفِ فراق، به منزلتِ يك قطرۀ آب است كه در دريای اعظم اندازند. (ص 150)
ــ عارف هر ساعتی فروتنتر بُوَد؛ زيراكه هر ساعتی نزديكتر بُوَد. (ص 150)
ــ آن كه عارفتر است به خدا، تحيّرِ او به خدا سختتر است و بيشتر؛ از جهتِ آن كه هركه به آفتاب نزديكتر بُوَد، به آفتاب متحيّرتر بُوَد، تا به جايی رسد كه او، او نَبُوَد. (ص 151)
ــ بندگی آن است كه بندة او باشی، در همه حال، چنان كه او خداوندِ توست، در همه حال. (ص 152)
ــ توبۀ عوام از گناه است و توبۀ خواص از غفلت. (ص 152)
ــ ذكرِ خدا غذای جانِ من است، و ثنای او شرابِ جانِ من، و حيا از او لباسِ جانِ من. (صص 53- 152)
ــ صدق شمشير خدای است. هرگز اين شمشير بر هيچ چیز گذر نكرد، مگر اين كه آن را پاره گردانيد. (ص 153)
ــ توكّل از طاعتِ خدايانِ بسيار بيرون آمدن است و به طاعتِ يک خدا مشغول شدن و از سببها بُريدن. (ص 153)
ــ هركه دلالت نكند ظاهر او بر باطنِ او، با او همنشينی مكن! (ص 156)
ــ هيچكس را خوار مدار، اگرچه مشرك بُوَد و در عاقبتِ او نگر؛ كه تواند بود كه معرفت را از تو بگيرند و بدو دهند. (ص 157)
ــ از هرچه گذشته و از هرچه ناآمده، انديشه مكن و نقدِ وقت را باش! (ص 157)
منبع: تذکره الاولیاء، از عطار نیشابوری، تصحیح محمد استعلامی. انتشارات زوار. 1370