در این غزل، مولانا، با لحنی حماسی، از بزرگیِ بیپایان انسان سخن میگوید. به نظر او هر انسانی، برای خود، یک موسای کلیم، اسفندیارِ یل، علیِ مرتضی، سلیمانِ نبی، ابراهیمِ خلیل و محمدِ مصطفی است، با همان تواناییها و نیروهای شگفتآور؛ ازاینرو بایسته است که انسان خود را دست...
16 نوامبر 2016
